Ρεσιτάλ υποκριτικής (φωτό: Χρήστος Τσίρκας)

Πολλά φιλιά σε όλους

Aγαπημένε μου φίλε Γιώργο, είμαι η Μαρία -μια από τις πολλές, δηλαδή, του εργαστηρίου- από τη Χίο. Επειδή είμαι πρωτάρα στα blogs, χρειάζομαι χρόνο να ασχοληθώ με το θέμα και δε θέλω να χάσω την επαφή μαζί σας μέχρι να τα καταφέρω! Έτσι στέλνω σε σένα το σχόλιο μου, αν μπορείς να το αναρτήσεις. Σας σκέφτομαι όλους πολύ έντονα και με πολλή αγάπη. Σας ευχαριστώ για την αμεσότητα, τη διαθεσιμότητα και τα έντονα συναισθήματα που μοιραστήκαμε. Ειδικά σε σένα ένα μεγάλο μπράβο για την άμεση ενεργοποίηση της επικοινωνίας μας. Μπαίνω σχεδόν καθημερινά στο blog και χαίρομαι που ξαναζώ τις στιγμές των Σπετσών! Πολλά φιλιά σε όλους και ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την επαφή όσο πιο ζωντανή μπορούμε!!!

Δημήτρης Καταλειφός plus (φωτό: Χρήστος Τσίρκας)

φωτογραφίες Σπέτσες 23/9/2008-29/9/2008

Φωτογραφίες από το εργαστήρι

Ρε μπαγάσα Τσίρκα, αυτή τη "χάρη" που μου κόλλησες, πώς να την πάρω τώρα; Δηλαδή εμένα μου πάνε τα πουέντε και τα πονπόν; Για να ξέρω δηλαδή... Κάτι ήξερα που εγώ ξηγήθηκα με μηδενικό στη σχέση μας (Κι ας ήταν και κόντρα ρόλος). Να πήξεις ρε, στις συνεντέξεις τύπου (όχι, αυτό το παίρνω πίσω).

Σας στέλνω κάποιες φωτογραφίες από το εργαστήρι μας, έτσι για να τις μοιραστώ μαζί σας.

Γιώργο Αποστολίδη, με γοήτευσε η άμεση ανταπόκρισή σου. Ευχαριστώ ρε φίλε, με συγκινείς.
(Αλήθεια, ο άλλος ο Γιώργος πού είναι .......;)

Μιράντα χαίρομαι που συμμετέχεις στο blogg, συμπρωταγωνίστριά μου...

Σας σκέφτομαι όλους. Είναι σαν να είμαι ακόμα στις Σπέτσες μαζί σας.
Φέτος, έναρξη σχολικής χρονιάς και έχω ένα χαμόγελο ευτυχίας μέχρι τα αυτιά. Ό,τι και να συμβαίνει γύρω μου. Μου δώσατε απίστευτη δύναμη. Λέω να κόψω τα πολλά χαμόγελα γιατί οι άλλοι με κοιτούν περίεργα. Ή μήπως να συνεχίσω για να κολλήσουν και οι υπόλοιποι.

Αγαπημένοι μου φίλοι

Δεν ξέρω πως έγινε αυτό το μαγικό μεταξύ μας στις Σπέτσες. Μέσα σε έξι μέρες χωρίς να έχουμε ποτέ συναντήσει ο ένας τον άλλο και με μόνη αποσκευή την ελπίδα πως ίσως να τα περάσουμε ωραία, καταφέραμε όχι απλώς να έρθουμε κοντά αλλά να αισθανθούμε πως είμαστε μέλη της ίδιας οικογένειας.
Γιώργο σ’ ευχαριστώ πολύ που χάρισες σε αυτή την οικογένεια ένα σπίτι και έτσι μπορούμε να καταθέτουμε όλοι τις σκέψεις μας, τις αναπολήσεις και τα νέα μας - ένα εργαλείο για να επικοινωνούμε.
Εδώ πρέπει να πω ότι έχω μεγάλο τρακ που γράφω σε φιλολόγους! Χρήστο εσύ πρέπει να με καταλαβαίνεις! Για να αντιμετωπίσω όμως το εσωτερικό μου «εμπόδιο» συνεχίζω και γράφω.
Γυρίζοντας πίσω δεν είχα καρδιά να αδειάσω τη βαλίτσα. Το «πάνω απ’ όλα θέλω μου» αυτές τις μέρες είναι μαζί σας. Δεν βγαίνουν από το νου μου όλες αυτές οι υπέροχες στιγμές. Μου λείπετε απίστευτα! Θέλω να πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε να βρεθούμε και πάλι!
Κλείνοντας θα ήθελα να σας χαρίσω τους πιο κάτω στίχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που ήρθαν στο νου μου, όση ώρα καταθέταμε, ένας ένας, τα εσώψυχά μας. Ήθελα και εγώ να μοιραστώ πολλές σκέψεις μου μαζί σας αλλά δεν τα κατάφερα! Το κρατάω ως οφειλή για την επόμενη φορά που θα βρεθώ στο κέντρο του κύκλου να κοιτώ όλους εσάς μπροστά μου.
Σας φιλώ γλυκά!

Με δύο τραγούδια προσπαθώ όλους εσάς να πείσω,
μα ένα σας βλέμμα μου αρκεί για να πισωπατήσω.
Είπες, είπες, λέξη δεν είπες....

Μα αν θα ‘πρεπε να τραγουδώ για όσα με πληγώνουν,
τα χείλη δεν θα τ’ άνοιγα, θα τ’άφηνα να λιώνουν.
Ησυχία, ησυχία λέξη καμία...

Γιατί όσα με πονούν βαθιά δεν έχουν σημασία.
Όταν στα χείλη φτάνουνε χάνουνε την ουσία.
Η λέξη είναι μια
Ησυχία, ησυχία, ησυχία...